Kawme Dwas کوامه داوز
نوامبر 172026

از کوامه داوز
برای رُزالی ریچاردسن
من فرزندِ گردبادم.
مثل چرخشی سیاه از راه میرسم و روزت را تیره میکنم؛
همهچیز را در زهدانم میپیچم، تو و وسایلت را از جا میکنم،
به جایی میبرمت که هرگز نرفتهای، و شاید
اگر حالم خوب باشد، بازگردانمت؛ گرم و هراسان،
با قلبی که چون پرندهای پس از پروازی ناگهانی، وحشیانه میتپد.
من فرزندِ گردبادم.
در برابر نیروهای طبیعت میلرزم. وقتی رعد میغُرّد، زهدانم
میلرزد و انقباضهایی را به یاد میآورد
که تنگ و فشرده شدند و به فریادی بدل گشتند، آنگاه که مادرم مرا
در دلِ شبِ سیاهِ گردباد به دنیا آورد.
من فرزندِ گردبادم؛
از دور هم میتوانی ما را از موهای آشفتهمان بشناسی؛
هرقدر هم بکوشیم، رامشان نمیتوانیم کرد. حتی حالا دستمالی به سر میبندم
تا غوغای آشوب را در این بافتههای ضخیم و زبر خاموش کنم
من فرزندِ گردبادم؛
در چرخش ابرها زاده شدم؛ مرکز فروپاشید،
و من به دنیا آمدم. معشوقانم انفجارِ بخشندگیِ آشفتهام را میشناسند؛
از تازیانهی رانهای نرم و انعطافپذیرم میلرزند؛
سرِ راهم قرار بگیری، به بهای جانت تمام میشود. نور را میبلعم
وقتی گرمای خشم مرا به چرخشی تند میاندازد،
و کاجها زیرِ هجومِ پیچوتابم خم میشوند.
من فرزندِ گردبادم
وقتی روح بر سرم چیره میشود، با شتاب به خلأِ
ملحفههای سفیدی میافتم که در باد میپیچند و رنگها را گردهم میآورم،
با رگههایی از ترانههای بیشمارم.
……
وقتِ قهوه
از کوامه داوز
وقتِ کریسمس بود،
بادکنکها باید باد میشدند،
پس شبهنگام
کنار هم نشستیم تا بادکنکها را باد کنیم
و لطیفه بگوییم.
هوای خنکی که از تپهها میآمد
مرا به یاد قهوه انداخت،
پس گفتم: «قهوه میچسبد.»
و او گفت: «بله، قهوه میچسبد»
و لبخند زد،
درحالیکه انگشتان باریکش
بادکنکها را از کیسههای پلاستیکی بیرون میکشیدند.
پس رفتم قهوه درست کنم؛
چند دقیقهای طول کشید
تا قهوه آماده شود.
نمیدانستم
شیر گاو میخواهد
یا شیرِ غلیظشده.
وقتی بیرون آمدم
تا از او بپرسم، رفته بود؛
درست همینطور، در همان مدتی
که من فکر میکردم:
شیر گاو یا شیرِ غلیظشده؟
بادکنکها سبک و آرام
روی زانوانِ بیحرکتش نشسته بودند.
…….
دربارهٔ شاعر
کوامه سِنو نویل داوز شاعر، دانشگاهی، ویراستار، منتقد، بازیگر و موسیقیدان غنایی است که بهسبب سهمش در ادبیات آفریقا و کارائیب شهرت دارد. او در جامائیکا بزرگ شد و بیش از سی مجموعه شعر، رمان و اثر انتقادی منتشر کرده است. آثارش اغلب با درآمیختن ضربآهنگهای رِگه، به موضوعاتی چون مهاجرت، هویت و تابآوری میپردازند. او پیشتر استاد دانشگاههای کارولینای جنوبی و نبراسکا بود و در سال ۲۰۲۴ به مقام استاد هنرهای ادبی در دانشگاه براون رسید. همچنین بهعنوان ملکالشعرای جامائیکا برگزیده شد. از افتخاراتش میتوان به جایزه شعر فوروارد، جایزه نویسندگان کشورهای مشترکالمنافع، جایزه اِمی در سال ۲۰۰۹، جایزه ویندهام–کمپبل و جایزه شعر حلقه منتقدان کتاب ملی در سال ۲۰۲۵ اشاره کرد.
